سفارش تبلیغ
صبا
از حکمت [مرد مؤمن]، شناخت خویشتن است . [امام علی علیه السلام]
پروژه , پروژه های دانشگاهی ، پروژه های دانشجویی

راه حل های طلایی برای حل اختلاف همسران (2)

یکی بگو ، یکی بشنو

برای خواندن مقاله ی قبل اینجا کلیک کنید.

درمقاله ی قبل گفتیم که نحوه ی حل اختلافات در زندگی زناشوئی بسیار مهم است . حل اختلاف  باید به صورت منطقی باشد . اگر بحث شروع شد و بالا گرفت به خودتان زنگ تفریح بدهید تا آرامش پیدا کنید . حالا  موارد زیر را رعایت کنید :

 مشکل را با دقت بررسی کنید.

بعضی اوقات زوجین بدون آن که دقیقاً متوجه شوند مشکل شان چیست ، درصدد حل اختلاف شان بر می آیند! بنابراین در وهله ی اول بررسی کنید که مشکل اصلی شما چیست . یکی از متخصصان مسایل زناشویی در این باره می گوید: "زوجین باید به یکدیگر فرصت حرف زدن بدهند و به اصطلاح یکی بگویند و یکی بشنوند." سعی کنید وقتی همسرتان از شما گله ای می کند او را درک کنید و به زبان بیاورید. به عنوان مثال ، وقتی خانمی می گوید: "عزیزم، اصلا دوست ندارم از سر کار که بر می گردی یک راست طرف تلویزیون بروی و فقط فوتبال ببینی." بهتر است شوهر به جای این که ناراحت شود بگوید: "آها از این که تلویزیون نگاه می کنم و به تو توجه نمی کنم  ناراحت شدی." پس باید بیشتر با هم وقت بگذرانیم. این شوهر به خوبی مشکل اصلی را متوجه شده است که همسرش نیاز بیشتری به او دارد و باید با او وقت بیشتری را بگذراند. در صورتی که اگر مشکل را به درستی بررسی نکرده بود شاید در پاسخ به همسرش می گفت: "خوب خسته ام ، می خواهم استراحت کنم  . تو هم هر کاری می خواهی انجام بده." با این حرف نسنجیده بحث داغ می شود و موضوع کش پیدا می کند. به مثال دیگری در این مورد توجه کنید : اگر شوهری به همسرش بگوید: "تو اینقدر پول بابت این چیز مسخره دادی؟ فکر نمی کنی اصلاً به درد نمی خورد؟" شاید به نظر خانم بیاید که مشکل اصلی پول است و چه شوهر خسیسی دارد. ولی اگر با دقت بیشتری نگاه کند شاید متوجه شود که احتمالاً همسرش از این که شغلش را از دست بدهد نگران است و منظور او این است که همسرش باید بیشتر پول پس انداز کند. تا در صورت بیکاری با مشکل بیشتری مواجه نشوند. بنابراین همواره منظور طرف مقابل تان را به خوبی درک کنید و مشکل را به درستی بررسی کنید تا بتوانید به طور کاملاً منطقی با همسرتان برخورد کنید.

 راه کارها را به درستی ارزیابی کنید.

وقتی با مشکلی مواجه می شوید ، سعی کنید تمام راه کارهایی را که به ذهن تان می رسد ، به درستی ارزیابی کنید. به نظرات طرف مقابل احترام بگذارید و آن را بی ارزش نپندارید. بسیار جزیی مسایل را تجزیه و تحلیل کنید. مثلاً نگویید: آن قدر پول خرج نکن! " دلایل گفته ی خود را بسیار روشن و واضح برای او توضیح دهید تا جای هیچ گونه شک و شبهه ای در ذهن همسرتان باقی نماند.

مشکل را حل کنید

اکنون که راه کارها را به درستی ارزیابی کردید به این می رسید که با به کارگیری بهترین راه حل مشکل را حل کنید. این کار را با حالتی بسیار دوستانه انجام دهید. اگر فکر می کنید نتوانستید به نتیجه ی دلخواه برسید، به عقب برگردید و اشکال کارتان را بدون هیچ گونه تعصبی بپذیرید. از شکست نترسید.

شکست هایی وجود دارد که بیش از خیلی پیروزی ها، ارزشمند است. "مونتی"

بعد از این که برای مشکلات تان راه حلی پیدا شد و هر دو با آن موافق بودید ، سعی کنید در یک موقع مناسب ، دوباره این روش ها را با هم مرور کنید و ببینید چگونه توانستید به جای طفره رفتن، علت اصلی مشکل تان را پیدا کنید و به راه حل مناسبی دست یابید. صحبت در مورد این موضوع باعث می شود که هر دوی شما یاد بگیرید در مواقع بروز مشکل چگونه با یکدیگر برخورد کنید و به نتیجه ی دلخواه نیز دست یابید.

 پایان

 

مترجم: مهتاب علیمرادی



نجف زاده ::: پنج شنبه 87/5/10::: ساعت 10:24 صبح

تفاهم ، در عین تفاوت

تفاهم ، در عین تفاوت

جهان هستی و خلقت بر زوجیت استوار شده است؛ زوجیت قانون حیات و بقاست. در میان انسان‌ها حساس‌ترین انتخاب در طول زندگی، انتخاب همسر است که براساس آن نهاد خانواده شکل می‌گیرد.

 

والاترین هدف و کارکرد خانواده تکمیل هویت و تأمین آرامش همسران است.

 

در سایه ی آرامش، انسان‌ها به رشد و بالندگی مناسب دست می‌یابند و خلاقیت‌های خود را بروز می‌دهند.

مهر و محبت‌، صمیمیت و وفاداری از مهم‌ترین عوامل پایندگی و تقویت نهاد خانواده است، همچنان که حفظ کانون خانواده یکی از اصلی‌ترین تکالیف هر یک از همسران محسوب می‌شود. شایسته است همسران با شناخت کامل تفاوت‌های یکدیگر و یادگیری روش‌های ابراز محبت‌ و دستیابی به تفاهم، سعادت خود و خانواده را بیمه نمایند و از کوتاه ترین لحظه‌های با هم بودن بیشترین بهره‌ها را ببرند؛

همسرداری مهارتی است که زن و شوهر (زوجین) با شناخت توانمندی‌ها، تفاوت‌ها و حساسیت‌های یکدیگر بتوانند به نیازهای جسمی، عاطفی، روانی طرف مقابل پاسخ دهند، به‌طوری که هر دو احساس رضایت خاطر نموده به آرامش نسبی دست یابند.

تفاوت‌های روانشناختی زنان و مردان در زندگی مشترک

- میزان اعتماد به نفس زنان با احساس اطمینان آنان از «دوست‌داشته شدن» رابطه ی مستقیمی دارد، در حالیکه مردان زمانی از اعتماد به نفس کافی برخوردارند که بتوانند در خواست‌های همسران خود را برآورده کنند.

 

- زنان دوست دارند برای حل شدن یک موضوع درباره ی آن صحبت کنند (حتی اگر وقت زیادی صرف نمایند)؛ در حالی که مردان این عمل  زنانه را پرحرفی تلقی می‌کنند.

 

- زنان دوست دارند که شوهرانشان محبت خود را ابراز کنند و به آنان بگویند که چقدر دوستشان دارند، اما مردان فکر می‌کنند که همسرانشان باید بدانند که «من فقط او را دوست دارم،» و نیازی به گفتن نیست.

 

- وقتی مردان از زنان خود حمایت می‌کنند، آنان را در حل مشکلاتشان توانمند‌تر می‌سازند، و به زندگی امیدوارتر و علاقه‌مندتر می‌کنند.

 

- زنان فرمان بردن را دوست دارند ولی معتقدند این فرمان بردن باید عاشقانه باشد، در این صورت حاضر به هر گونه ایثار و فداکاری خواهند بود.

 

- هنگامی که مردان دیر می‌کنند، زنان با سوال‌های «چرا دیر کردی؟» کجا بودی؟ و...»  در حقیقت دلواپسی و نگرانی توأم با عشق و علاقه را به همسر خود ابراز می‌کنند، اما شوهران فکر می‌کنند که همسرانشان می‌خواهند آنها را زیر سوال ببرند و افراد بی‌مسوولیت و غیر مطمئنی جلوه دهند.

 

- وقتی شوهران فکر می‌کنند که برای زندگی و همسرشان مفید هستند، احساس ارزشمندی و توانمندی می‌نمایند ولی زنان زمانی این احساس را دارند که فکر کنند برای همسرانشان عزیز هستند.

 

- مردان پس از گوش کردن به صحبت‌های همسر خود بلافاصله می‌خواهند مشکل را حل کنند، بنابراین به راهنمایی آنان می‌پردازند، در صورتی که شاید زنان فقط می‌خواستند احساساتشان را بیان کنند.

 

- زنان میزان ارزشمندی و علاقه‌ شوهرانشان را به خود با میزان برآورده شدن خواسته‌هایشان محک می‌زنند.

 

مردان یا باید سعی کنند خواسته‌های منطقی آنان را برآورده کنند و یا آنان را با دلایل صحیح متقاعد سازند.

 

کلیدهای برقراری ارتباط صحیح با خویشان همسر

 

1- به خانواده ی همسرمان نیز به اندازه ی خانواده ی خود احترام بگذاریم.

2- با خانواده ی همسر خود همان گونه رفتار کنیم که با خانواده ی خود رفتار می‌نماییم.

3- به هیچ یک از خانواده‌ها اجازه ی دخالت در زندگی خود را ندهیم. در صورتی که خانواده‌ها قصد راهنمایی داشته باشند، فقط از تجربه‌های آنان استفاده کنیم و تصمیم‌ نهایی را با مشورت همسر خود اتخاذ نماییم.

4- در صورت بروز اختلاف، از در میان گذاشتن موضوع با نزدیک ترین خویشاوندان نیز پرهیز کنیم.

5- در حضور خویشان به همسر خود بیشتر توجه کنیم و او را در گفت‌وگو‌ها شرکت دهیم.

6- در صورت بروز مشکل از سوی خانواده ی زن یا مرد، عضو همان خانواده باید مشکل را حل کند، زیرا هر یک از همسران به خوبی خانواده ی خود را می‌شناسند و بهتر می‌توانند چاره‌جویی نمایند.

7- از چشم وهم چشمی و حسادت بپرهیزیم.

8- به آداب و رسوم خانواده ی همسرمان احترام بگذاریم؛ چنانچه برخی از آنها را صحیح نمی‌دانیم هرگز آنان را به خاطر پایبندی به آداب و رسوم خود استهزا نکنیم.

9- لازم است گاهی همسران به تنهایی به دیدار خانواده ی خود بروند.

10- این واقعیت را بپذیریم که علاوه بر همسر، پدر و مادر حق مسلمی برگردن ما دارند، بنابر این در صورت ضرورت، هر یک از همسران باید به خوبی از خانواده خود حمایت کنند.

 

منبع : بسته های آموزشی آموزش و پرورش



نجف زاده ::: پنج شنبه 87/5/10::: ساعت 10:23 صبح

احضار اول شخص غایب  

احضار اول شخص غایب

پدر، پشت در اتاق زایمان منتظر است؛ با نگاهی نگران و ظاهری آشفته. هم برای مادر نگران است و هم برای آن مهمانی که قرار است تازه به خانواده اضافه شود.

 

 چند ساعت پشت درهای بسته می‌گذرد؛ پر از استرس و تنش. و بعد؛ «مژده بده، آقای... بچه‌ات دختره». همین و تمام!

 می‌گویند درد زایمان سخت‌ترین و سنگین‌ترین درد روزگار است؛ دردی که اگر ساعات و دقایقی بعد، با خروج سر نوزاد جبران نمی‌شد، می‌توانست مادر را از پا بیندازد. باز هم می‌گویند زن و شوهر باید در غم و شادی هم شریک باشند. این جمله کلیشه‌ای را بارها و بارها شنیده‌ایم اما این چطور شریک بودنی است؟

 این بار در بیمارستانی در تهران این طرح کلید خورده است؛ شوهران، یا همان پدران آینده، قرار است موقع زایمان کنار همسرشان باشند. دیگر قرار نیست زنان، پشت درهای بسته و در محیطی نامعلوم و ناآشنا، به‌تنهایی درد بکشند.

 قرار هم نیست بدون هیچ دلیل خاصی ـ و فقط به خاطر ترس و ناآگاهی ـ زنان یا پزشکان‌شان، زایمان را از شیوه و مسیر طبیعی‌اش خارج کنند و به سزارین روی بیاورند؛ زایمانی که اغلب کمتر به عوارضش توجه می‌کنیم؛ عوارضی مانند فلج اعصاب بازویی، شکستگی جمجمه و سایر استخوان‌ها و نیز مشکلات تنفسی نوزادان حاصل از سزارین.

خبر این بود که در یک بیمارستان خصوصی تازه ‌تاسیس ویژه زنان و زایمان ـ طرح جالبی اجرا شده است. وقتی درد زایمان، سراغ زن می‌آید و زائو وارد اتاق زایمان می‌شود، شوهرش هم می‌تواند همراهش بیاید. اولین سؤال این است که این فکر از کجا به ذهن مجریانش رسیده است؟

 

راهروهایی که به اتاق‌های لیبر (درد زایمان) منتهی می‌شوند، از هم جدا هستند. به این ترتیب، رفت و آمد زنان به‌راحتی انجام می‌شود. در اتاق زایمان هم، تخت‌ها با پرده‌های دورتادور آن از هم جدا می‌شوند به طوری که هر تخت حالت یک اتاقک جدا از بقیه را پیدا می‌کند.

پدری که پدر شدن‌اش را دید

آقای گودرزی، نگهبان بیمارستان است که هفته گذشته، خانمش در همین بیمارستان وضع حمل کرد. او در تمام مراحل، در کنار او حضور داشته و این تجربه را چنان هیجان‌انگیز می‌داند که نمی‌تواند در توصیف‌اش چیزی بگوید؛ «اولش خیلی بهت‌زده بودم؛ با اینکه بچه سومم بود.

 

سر بچه‌های قبلی فقط خوشحال بودم ولی این‌بار اصلا مات مانده بودم. به من گفتند می‌توانی بند ناف نوزاد را خودت قطع کنی اما من آن‌قدر شوکه شده بودم که ترسیدم. گفتم نکند خونریزی کند!». بعد که به اتاق ریکاوری آمده‌اند، حالش سر جا آمده و با موبایل، از نوزاد و مادرش چند تا عکس می‌گیرد که با اشتیاق نشانمان می‌دهد.

 

او تعریف می‌کند که زایمان قبلی همسرش خیلی سخت بوده و با اینکه او دلش یک بچه دیگر می‌خواسته اما از ترس تکرار تجربه قبلی، خانمش تردید داشته. تا اینکه بعد می‌شنود اینجا زایمان بدون درد انجام می‌دهند و می‌تواند خودش هم در کنار همسرش باشد؛ «همسرم خیلی خوشحال شد از اینکه من هم موقع زایمان کنارش هستم. من هم احساس خوبی داشتم از اینکه می‌توانم کمکی بکنم. دستش را گرفته بودم و فشار می‌دادم و دعا می‌کردم هر دوشان سالم باشند».

 

سؤال از مراجع

آنها برای شروع این کار، حتی از مراجع تقلید هم کسب تکلیف کرده‌اند. آنها می‌گویند: «ما  می‌خواستیم کارمان از نظر شرعی مشکلی نداشته باشد.

 

 نمی‌خواستیم کاری کنیم که هم برای خودمان و هم برای بیماران‌مان حتی یک درصد هم شبهه ایجاد کند. به نظرمان لازم است که برای هر کار جدیدی که قبلا انجام نشده، تایید مراجع دینی را داشته باشیم».

 

 واکنش مراجع بسیار جالب بوده است؛ نه تنها ایرادی به حضور همسر در مراحل زایمان نداشته‌اند بلکه حتی برخی از آنها از این طرح استقبال کرده‌اند و گفته‌اند ما باید پیش از این به فکر اجرای چنین کاری می‌افتادیم؛ چرا که کاملا در جهت روح و هدف شارع دین است.

 

جشنی برای مادران

«زنان امروزی به طور متوسط بیش از یک یا دو بار قرار نیست زایمان کنند. چه بهتر که این واقعه را برای آنها تبدیل کنیم به یک خاطره ی خوب؛ جشنی که در آن قرار است به پاس زحمات‌شان از آنها تقدیر شود؛ جشنی که وقتی زن به روش سزارین زایمان می‌کند، دیگر معنا پیدا نمی‌کند. زن، بیهوش است و بعد اگر مشکلی نداشت، تازه بچه را می‌بیند.

 

در حالی که آن‌قدر بی‌حال است که هیچ حسی از مادر شدن ندارد؛ حتی حال ندارد به بچه‌اش شیر بدهد. با همین دلایل بود که پزشکان این مجموعه تصمیم می‌گیرند با روش‌های گوناگون زایمان طبیعی را برای زنان، راحت و جذاب کنند؛تا بتوانند لذت مادر شدن را با تمام وجود (کامل) لمس کنند. فکر زایمان بدون درد و زایمان با حضور همسر هم از همین جا شروع شد».

 

پدران هم سهیم می‌شوند

فایده‌های این طرح، فقط به زمان تولد نوزاد محدود نمی‌شود. وقتی که همسر هم در مراحل حضور دارد، هم سختی و حساسیت بچه را بهتر می‌فهمد و هم خود را در صاحب بچه شدن، سهیم می‌داند؛ به همین خاطر در قبال کودک، خیلی بیشتر از حالت معمول، احساس مسئولیت می‌کند. متخصص بیهوشی بیمارستان  خودش را هم یکی از قهرمان‌های داستان می‌شناسد؛ نه کسی که بیرون صحنه ایستاده و شاهد ماجراست.

 

سابقه مطالعاتی

البته این گروه درباره تاثیر حضور همسر تحقیقی انجام نداده‌اند و سراغ مطالعات انجام‌‌شده هم نرفته‌اند چرا که یک حساب سرانگشتی نشان می‌داد که حضور همسر در این موقع حساس، چقدر می‌تواند برای زن آرامش‌دهنده و مفید باشد. با این حال، تحقیقات زیادی انجام شده که این نکته را تایید می‌کند.

 

 به عنوان مثال، در یک مطالعه مشخص شد اصولا گرفتن دست همسر، باعث پایین آمدن سطح استرس و تنش او می‌شود؛ تاثیری که فقط و فقط از طریق تماس با دست همسر به وجود می‌آید و با روش‌های معمول مقابله با استرس، کاملا قابل رقابت است.

 

در مطالعه دیگر که در برزیل انجام شده، نشان داده شده که وقتی زایمان با حضور همسر انجام می‌شود، زن زائو در مجموع احساس آرامش و رضایت بیشتری از مراحل زایمان دارد و حس می‌کند کمتر درد کشیده است.

 

با این حساب و اگر بتوان نتایج تحقیقات در کشورهای دیگر را هم به ایران تعمیم داد، می‌توان گفت حتی اگر بیمارستان‌های ما امکان همراهی مردان را با همسران‌شان در موقع زایمان ندارند، بهتر است به حداقل اکتفا کنیم و اجازه دهیم زنان با مادر، خواهر یا دوست و آشنای مؤنث خود به اتاق زایمان بروند تا آرامش بیشتری داشته باشند.

 

در تاریکی راه نمی‌رویم

«وقتی نمی‌دانی، می‌ترسی.» احساس ترس از تاریکی را همه ی ما تجربه کرده‌ایم. زمانی که در تاریکی راه می‌رویم، از اینکه نمی‌دانیم در اطراف‌مان واقعا چه اتفاقی می‌افتد، احساس ناامنی، ترس و اضطراب پیدا می‌کنیم. یکی از مواردی که باعث احساس رعب و وحشت خانم‌ها از زایمان طبیعی می‌شود به طوری که بدون هیچ توجیهی از پزشک خود درخواست سزارین می‌کنند، همین ناآگاهی است؛ اینکه از مراحل زایمان خبر ندارند و تصورات دور از ذهنی درباره آن دارند.

در این بیمارستان ـ که می‌توان آن را به عنوان نمونه آزمایش‌شده یک زایمان ایدئال معرفی کرد ـ کلاس‌های آموزشی از 3 ماهه سوم بارداری برای زنان گذاشته می‌شود، آناتومی دستگاه‌های دخیل در آن و همین‌طور سیر طبیعی وقایعی که قرار است اتفاق بیفتد، برای آنها توضیح داده می‌شود؛ «برخی از زنان فکر می‌کنند زایمان طبیعی عوارض دارد. مثلا به غلط تصور می‌کنند ضریب هوشی افراد حاصل از زایمان سزارین بالاتر از کسانی است که با زایمان طبیعی متولد شده‌اند. یا فکر می‌کنند هر زایمان طبیعی، لزوما به معنای بالا رفتن احتمال افتادگی رحم و مثانه و در نتیجه بی‌اختیاری ادرار می‌شود؛ در حالی که تحقیقات نشان داده هر دوی این تصورات غلط است».

 

پاسخ دادن به این گونه تصورات غلط شایع هم از جمله آموزش‌های این دوره‌هاست. به گفته مسئولان بیمارستان، حتی برخی زنان باردار را به اتاق زایمان می‌برند و ابزارها و محیط زایمان را نشانشان می‌دهند تا از قبل با آنها آشنایی داشته باشند.

 

درد نداریم

فعلا در این طرح، حضور همسر، در زایمان‌های بدون درد آزمایش شده که البته با استقبال خانواده‌های مراجعه‌کننده مواجه شده است. وقتی علت را می‌پرسیم، می‌گویند: «فکر کردیم مردان طاقت و تحمل درد کشیدن و جیغ و فریادهای خانمشان را نخواهند داشت. آدم درد خودش را می‌تواند یک‌جورهایی تحمل کند اما درد کشیدن عزیز را تحمل کردن، آن هم از طرف مردان که این همه روی همسرشان تعصب دارند، شاید خیلی سخت باشد». آنها قصد دارند در مراحل بعدی، در زایمان‌های معمولی هم حضور همسر را در کنار زائو، تجربه کنند.

 

زایمانی خاطره‌انگیز

«به دنیا آوردن بچه، بیماری نیست. نباید با زائو مثل یک بیمار برخورد کرد.»

این جمله‌ای است که در این بیمارستان و از زبان همه کارشناسان و متخصصان زنان و مامایی می‌شنویم. این فعالیت‌ها، تا اینجا که توانسته این نگرش را خوب معرفی کند؛ امیدواریم با فراگیر شدن‌اش، بتواند آن را به یک فرهنگ تبدیل کند.

 

منبع : همشهری - با تغییر و تلخیص



نجف زاده ::: پنج شنبه 87/5/10::: ساعت 10:22 صبح

آشنایی با برخی مهارت های همسر داری

بهترین همسران دنیا!

1- شاد باشیم؛ شاد بودن همیشه ارزشمند است، پس سعی کنیم خود را خوشحال و سرحال نشان دهیم تا خستگی را از تن شریک زندگی خود دور کنیم.

2- صبور باشیم؛ اگر رفتار همسرمان را خوشایند نمی‌دانیم بهتر است با حوصله و تأمل و در شرایط مناسب او را از چگونگی رفتارش آگاه کنیم.

3- منطقی رفتار کنیم؛ مسایل را منطقی و درست بررسی کنیم و به جای منافع شخصی، مصالح زندگی مشترک را در نظر بگیریم و بی‌طرفانه قضاوت کنیم.

4- کم توقع باشیم؛ از همسرمان آن‌قدر انتظار داشته باشیم که بتواند به انتظارات پاسخ دهد.

5- مثبت‌نگر باشیم؛ با بیاد آوردن لحظات شیرین زندگی بدبینی را از خود دور کنیم، به رفتارهای خوب همسرمان بیشتر بیندیشیم و جنبه‌های خوب زندگی را فراموش نکنیم.

6- خوش‌بین باشیم؛ داشتن نگاه خوش‌بینانه به زندگی و اطرافیان باعث ایجاد آرامش و بذل محبت و عاطفه می‌شود.

7- یک‌دل باشیم؛ درک متقابل موجب ایجاد تفاهم می‌شود و یکدلی به وجود می‌آورد.

8- شنونده ی خوبی باشیم؛ هنگامی که همسرمان با ما صحبت می‌کند حتی‌الامکان به چشمان او نگاه کنیم و یا با اشاره و سرتکان دادن نشان دهیم که به حرف‌های او توجه داریم.

9- مشوق همسر خود باشیم؛ برای رفتارها و صحبت‌های همسرمان ارزش قائل شویم و با یادآوری موقعیت‌های موفق گذشته ، او را تشویق کنیم تا آینده ی بهتری داشته باشد.

10- به پیشرفت یکدیگر اهمیت دهیم؛ آنقدر صمیمی باشیم که پیشرفت و ترقی همسرمان یکی از آرزوهای ما باشد، در حقیقت اولین کسی که از این پیشرفت سود می‌برد ما هستیم.

11- خوش قول باشیم؛ برای حرف‌ها و قول‌های خود ارزش قائل شویم و خود را در مقابل آنها مسوول بدانیم خوش‌قولی نشانه ی احترام به خود و همسر است.

12- به شخصیت همسرمان احترام بگذاریم و حرمت یکدیگر را نزد خانواده و دوستان و ... حفظ کنیم.

13- ارتباط کلامی و عاطفی خود را حفظ کنیم؛ سعی کنیم با همسر خود درباره ی مسائل مختلف گفتگو کنیم. صحبت کردن بهترین راه آگاهی از افکار و احساسات همسر می‌باشد.

14- با یکدیگر مهربان باشیم؛ همسرمان را جزئی از وجود خود بدانیم، محسناتش را بازگو کنیم، برایش خوبی بخواهیم و در راه کمک به همسرمان تمام تلاش خود را به کار ببریم. با مهربانی می‌توانیم مالک قلب‌های یکدیگر باشیم و رابطه ی گرم و صمیمی بر قرار کنیم.

15- محبت‌پذیر و قهر گریز باشیم؛ منش توأم با مهربانی و دوری از قهر و کینه صفت همسران فداکاراست. تلاش کنیم که آیینه ی زندگیمان شفاف و بدون غبار کدروت باشد.

16- راستگو باشیم؛ صداقت و راستی از بهترین سرمایه‌های زندگی مشترک است. هرگز نباید به دروغ و نیرنگ متوسل شویم حتی اگر حقیقت به نفع ما نباشد. فراموش نکنیم که دروغ پایه‌های زندگی را سست می‌کند.

17- محیط خانواده را با صفا کنیم؛ فضای عاطفی خانواده باید چنان مطلوب و دوست داشتنی باشد که همسرمان در آن احساس رضایت خاطر کند و از امنیت روانی برخوردار باشد.

18- به ارزش‌های دینی، اخلاقی و خانوادگی پایبند باشیم؛ ارزش‌ها از ارکان و ستون‌های اصلی خانواده محسوب می‌شوند و مقید بودن به ارزش‌ها موجب دوام و استحکام خانواده می‌شود و اصالت آن را حفظ می‌کند.

19- به نیازهای همسر توجه کنیم؛ رفتار دلنشین و توأم با متانت موجب می‌شود خواسته‌های خود را به راحتی بیان کند.

20- بهداشت روانی همسر را تأمین کنیم؛ در سایه ی سلامت جسمی و روانی می‌توانیم به هدف‌های خود برسیم، بنابراین باید به رفتار او توجه نماییم و از افسردگی و خمودیش جلوگیری کنیم.

21- با یکدیگر مشورت کنیم؛ هر یک از همسران باید حق داشته باشند نظر و پیشنهاد خود را بیان کنند. با مشورت کردن، راه رسیدن به زندگی سالم کوتاه تر می‌شود.

22- قدرشناس باشیم؛ از همسرمان به خاطر انجام وظایف، مسوولیت‌ها و همکاری‌هایش قدردانی  کنیم برای ابراز سپاسگزاری و تشکر به کلمه‌های خاصی نیازمند نیستیم!

23- احساس مسوولیت داشته باشیم؛ هر یک از همسران باید خود را در مقابل کاری که برعهده گرفته‌اند متعهد بدانند و از انجام دادن آن شانه خالی نکنند.

24- برنامه‌ریزی کنیم؛ در حقیقت برنامه‌ریزی به زندگی خانوادگی نظم و سامان می‌بخشد.

25- الگوی خوبی باشیم؛ طوری رفتار کنیم که الگوی رفتاری مناسبی برای همسر و فرزندان خود باشیم.

26- خود را به جای همسرمان بگذاریم؛ دنیا را از دریچه ی نگاه او ببینیم و از خود بپرسیم : «اگر من جای او بودم چه می‌کردم؟»

27- به خواسته‌ها و افکار یکدیگر احترام بگذاریم؛ فراموش نکنیم که ازدواج پیمان همکاری و تشریک مساعی است.

28- میانه رو و متعادل باشیم؛ حضرت علی (ع) فرموده‌اند «خیرالامور اوسط‌ها»، پس اگر در تمام امور زندگی (خوردن، خوابیدن، مسافرت و حتی محبت کردن و...) اعتدال را رعایت کنیم کمتر دچار مشکل می‌شویم.

29- با جملات زیبا از همسر خود دلجویی کنیم؛ یک جمله ی شورانگیز می‌تواند طوفانی از خشم وغضب و نفرت را خاموش کند و بنای زندگی را از خطرات گوناگون دور سازد.

30- روابط زناشویی را بسیار مهم بدانیم؛ عدم توجه به این روابط موجب ایجاد مشکلات مختلف خانوادگی، روحی و روانی برای هر یک از طرفین می‌شود و زندگی را با خطرهای جدی روبرو می‌کند.

31- به همسر خود بگوییم که من به خاطر عشق به تو همه ی سختی‌های زندگی‌مان را می‌پذیرم چنین جملاتی باعث دلگرمی او می‌شود.

32- همسر خود را راضی کنیم؛ باید طوری رضایت همسرمان را جلب نماییم که مطمئن باشیم هیچ وقت ما را ترک نمی‌کند و یا در هیچ مشکلی ما را تنها نمی‌گذارد.

33- با متانت و صداقت قبول کنیم که در بعضی از کارها همسرمان شایسته‌تر است.

34- برای سخن و پیشنهاد همسرمان احترام قائل شویم و خود را عقل کل ندانیم. باور داشته باشیم که همیشه همه چیز را همگان دانند.

35- سختی‌ها و مشکلات محیط کار را در حد ضرورت با همسرمان در میان بگذاریم؛ هم فکری بار مشکلات را سبک‌تر می‌نماید.

36- فرمان ندهیم؛ نباید خانه را به پادگان تبدیل کنیم، متوجه باشیم که خانه کانون عشق و محبت است نه محل یکه تازی و خشونت.

37- تعصبات غلط و افکار مزاحم را از خود دور کنیم؛ افکار مزاحم مانند خوره، سلامت روانی انسان را از میان می‌برند. بهتر است به جای اعمال تعصبات دست و پاگیر انرژی خود را صرف توجه به همسر و خانواده نماییم.

38- از ازدواج خود اظهار پشیمانی نکنیم؛ زندگی و روابط خود را با دیگران مقایسه نکنیم  و از یاد نبریم که زندگی هر کسی مطابق سلیقه و عقل و درایت او اداره می‌شود.

39- روی نقاط ضعف همسر خود انگشت نگذاریم؛ هر فردی ممکن است در موارد مختلف دچار ضعف باشد آشکار کردن و بزرگ جلوه‌دادن این نقاط ضعف موجب ایجاد کدورت می‌شود. هرگز نباید از نقطه ضعف‌ها به عنوان اسلحه‌ای برای سکوت یا شکست دادن همسر استفاده کنیم.

40- مقابله به مثل نکنیم؛ از رفتارهای تلافی جویانه بپرهیزیم و سعی کنیم به جای مقابله به مثل، رفتار مناسب را به او یادآوری نماییم.

 

منبع : انجمن علمی آموزشی مدرسین - با تغییر و تلخیص



نجف زاده ::: پنج شنبه 87/5/10::: ساعت 9:26 صبح

غمی که با کودک می‌آید!!

غمی که با کودک می‌آید!!

به دنیا آمدن نوزاد، هجوم احساسات قوی و متناقضی را به دنبال دارد؛ از هیجان و لذت گرفته تا ترس و اضطراب.

 

 اما تنها چیزی که شاید منتظرش نباشیم ، افسردگی است! البته 80 درصد مادران پس از تولد نوزادشان «غم زایمان» را تجربه می‌کنند.

 

این حالت، افسردگی  خفیف کوتاه مدتی است که از چند روز تا چند هفته پس از زایمان ادامه خواهد یافت. اما  نوع شدید‌ تر افسردگی که بیشتر از 10 روز و گاه تا 6 ماه پس از زایمان ادامه می‌یابد « افسردگی پس از زایمان » نام دارد.

 

در این حالت، احساس غم، اضطراب، و بی‌‌قراری مادر به قدری است که نمی‌گذارد کارهای روزانه‌اش را به‌خوبی انجام دهد. شدید ترین نوع افسردگی « سایکوز پس از زایمان » نام دارد و به ندرت ممکن است اتفاق بیفتد .

 

لازم است بدانید غم زایمان ‌، بیماری محسوب نمی‌شود ، چون به طور طبیعی اکثر خانم‌هایی که زایمان کرده‌اند ، از 3-2 روز بعد از زایمان تا 2 هفته به راحتی گریه‌شان می‌گیرد ، تحریک پذیر می‌شوند وراحت خواب‌شان نمی‌برد؛ اما خللی در وظیفه ی مادری‌شان وارد نمی‌شود.

 

این غم به دلیل افت سطح هورمون‌هاست که بعد از تولد بچه ایجاد می‌شود. زنانی که نسبت به این کاهش هورمون حساس‌تر هستند ممکن است دچار افسردگی پس از زایمان شوند که بیماری محسوب می‌شود.

 

بگذارید همین اول خیالتان را راحت کنیم و بگوییم که افسردگی پس از زایمان، یک ضعف شخصیتی و نوعی ایراد نیست! این هم بخشی از عوارض زایمان است که ممکن است برای عده‌ای پیش بیاید و خوشبختانه به کمک درمان می‌توان آن را تا حد زیادی برطرف کرد. این بیماری حدود 10 تا 20 درصد خانم‌ها را گرفتار کرده و نمی‌گذارد که از زندگی جدیدشان لذت ببرند.

حتی این افسردگی موجب می‌‌شود که آنها نتوانند از پس وظایف روزانه ی خود بر بیایند و به همین دلیل احساس ضعف، خستگی، ترس و غم دارند. ناتوانی در تمرکز، احساس بی‌کفایتی، بی ارزش بودن و ناامیدی، اختلال خواب و اشتها، ناتوانی از لذت بردن از فعالیت‌های لذت‌بخش، کاهش انرژی و انگیزه برای انجام کار، افکار مرگ و خودکشی و حتی گاهی آسیب رساندن به نوزاد، از دیگر علائم این بیماری است.

 

چرا افسرده می‌شویم؟

علت دقیق این افسردگی مشخص نشده اما عوامل مختلفی در این امر دخالت دارند.

تغییر هورمونی: پس از زایمان تغییرات هورمونی شدیدی در خانم‌ها اتفاق می‌افتد. متخصصان، کم شدن میزان هورمون استروژن، پروژسترون، کورتیزول، هورمون‌های تیروئید و حتی کاهش سرتونین را در ایجاد این خستگی و افسردگی موثر می‌دانند.

 

تغییر شرایط : تولد نوزاد و مسئولیت بچه‌دارشدن یک تغییر بزرگ در زندگی هر زنی است، به‌خصوص که با تغییر شرایط زندگی و کار او همراه باشد. این تغییر ممکن است استرس زیادی به دنبال بیاورد که به نوبه ی خود موجب افسردگی مادر می‌شود.البته اگر خانواده، شوهر، همکاران و دوستان کمک کنند، می‌‌‌توان این استرس را به حداقل رساند.

 

تغییر فیزیکی :  گاهی استرس به علت تغییر فیزیکی بدن به وجود می‌آید. شاید باور نکنید اما ممکن است فقط تغییرات فیزیکی ناشی از حاملگی و زایمان، این احساس را در زن ایجاد کند که دیگر برای همسرش جذابیتی ندارد. متأسفانه همین احساس نادرست اگر با بی‌توجهی همسر و کمک نکردن او تأیید شود، ممکن است افسردگی را تشدید کند.

 

 آنها که آماده ترند

اگر چه این بیماری ممکن است برای هر زنی پس از زایمان پیش بیاید اما بعضی خانم‌ها آمادگی بیشتری برای ابتلا به این بیماری دارند:

1- خانم‌‌هایی که سابقه ی افسردگی در طول بارداری یا قبل از آن را داشته‌اند.

2- کسانی که در بارداری‌های قبلی هم این افسردگی را تجربه کرده‌اند.

3- خانم‌هایی که در دوران بارداری دچار اتفاقات استرس‌زا شده‌اند؛ مثلا در بارداری بیمار بوده یا زایمان سخت و زود رس داشته‌اند.

4- زنانی که ناخواسته باردار شده‌اند.

 

 کی به پزشک مراجعه کنیم؟

ممکن است بعد از زایمان، شما هم این احساس افسردگی را تجربه کنید اما خجالت بکشید که آن را با کسی درمیان بگذارید. اما لازم است مشکل تان را به پزشک بگویید. بنابراین اگر ناراحتی‌تان پس از 2 هفته بهتر نشد یا اگر به قدری شدید بود که در انجام کارهای روزانه‌تان خللی وارد آورد، به پزشک خود بگویید.

 

یادتان باشد مداخله ی پزشک هر چه زودتر انجام شود، سرعت بهبودی شما هم بیشتر خواهد بود. اگر شک کردید که دچار علائم جنون پس از زایمان شده‌اید، سریع به روان‌پزشک  مراجعه کنید (افکار خودکشی و آسیب به کودک و شنیدن صدا و دیدن اشیای نامربوط ، از علائم آن است)؛ مبادا به امید بهبود علائم‌تان صبر کنید، چون ممکن است افکار یا رفتار خطرناکی از شما سر بزند. اگر ترجیح دهید بیماری خود را بدون درمان سپری کنید، ممکن است دچار عوارضی هم بشوید. ازجمله اینکه احتمال طولانی شدن بیماری زیادتر خواهد شد و کل خانواده ی شما را دچار مشکل خواهد کرد.

 

 علاوه بر این ممکن است روابط شما و کودکتان را هم دچار اختلال کند. محققان معتقدند، کودکان مادران افسرده که درمان نمی‌شوند، بیشتر مستعد مشکلات رفتاری، اختلالات خواب و خوردن، قشقرق به پا کردن و بیش فعالی هستند. گاهی هم این بچه‌ها دچار تأخیر در تکامل گفتاری می‌شوند. بنابراین بهتر است مشکل خود را با پزشک‌تان درمیان گذاشته و طبق توصیه ی او مراحل درمان را اجرا کنید.

 

اگر به این بیماری مبتلا شدید علاوه بر مشاوره و درمان‌های دارویی، روش‌هایی هم هست که می‌تواند به سرعت بهبودی شما کمک کند:

1- سالم زندگی کنید: تا می توانید استراحت کرده و مرتب ورزش کنید. همراه کودکتان برای پیاده روی بیرون بروید. یادتان نرود به اندازه ی کافی میوه و سبزیجات بخورید. ورزش و رژیم غذایی مناسب علاوه بر بهبود روحیه ی شما می‌تواند به تناسب اندام و اعتماد به نفس تان هم کمک کند.

 

2- انتظارات واقع بینانه داشته باشید: خودتان را مجبور به انجام همه ی کارها نکنید. توقع خود را برای انجام کارهای منزل و نگهداری از کودکتان تعدیل کنید. اگر خسته شدید به کار ادامه ندهید. بهتر است خجالت را کنار گذاشته و از دیگران کمک بخواهید. استراحت برای شما ضروری است پس هنگامی که کودک می‌خوابد شما هم چرت بزنید.

 

3 -  برای خودتان وقت بگذارید: شاید احساس کنید که دنیا برای شما به پایان رسیده اما لازم است برای گذراندن وقت با همسرتان برنامه‌ریزی کنید. برای دیدن دوستان‌تان از منزل بیرون بروید، یا به تنهایی در فضای باز قدم بزنید. اگر کسی را ندارید که مواظب کودک‌تان باشد او را هم با خود ببرید.

به خاطر داشته باشید که بهترین راه برای مراقبت از کودک‌تان این است که هرچه بهتر از خودتان مراقبت کنید.

4- از تنهایی دوری کنید: با خانواده، همسر و دوستان‌تان درباره ی احساس‌تان صحبت کنید. از مادران دیگر درباره ی تجربه‌شان سؤال کنید. از پزشک تان بخواهید شما را به گروهی از مادران که مشکلی مانند شما دارند، معرفی کند. صحبت با این مادران می‌تواند به شما قوت قلب داده و تجربه‌های آنان را در اختیارتان بگذارد.

 

5- به کسانی که در اطراف خود زنی مبتلا به این بیماری دارند، به خصوص همسران آنها هم توصیه می‌کنیم که او را تنها نگذارند و به هر روشی که می‌توانند به او کمک کنند. این کمک ممکن است در شکل‌های مختلف مثل انجام کارهای منزل و نگهداری کودک یا حتی شنیدن درد دل او باشد. متخصصان معتقدند حمایت اجتماعی بهترین راه پیشگیری و درمان افسردگی پس از زایمان است.

 

نویسنده : دکتر مهشید چایچی

 



نجف زاده ::: پنج شنبه 87/5/10::: ساعت 9:25 صبح

<      1   2   3   4   5      >

لیست کل یادداشت های این وبلاگ

>> بازدیدهای وبلاگ <<
بازدید امروز: 23
بازدید دیروز: 23
کل بازدید :266428

>> درباره خودم <<
پروژه , پروژه های دانشگاهی ، پروژه های دانشجویی
نجف زاده
برای دستیابی به پروژه ها و پایان نامه های دانشجویی به آدرس www.bitasoft.ir مراجعه فرمائید.

>> پیوندهای روزانه <<

>>لوگوی وبلاگ من<<
پروژه , پروژه های دانشگاهی ، پروژه های دانشجویی

>>لینک دوستان<<
آموزش کسب درآمد تضمینی+تفریح+ترفند+دانلود+کلیپ+جاوا اسکریپت
ما و دلاوران
بهار bahar
الهه نور
ARAX
هیـــــــــئت زیــــــنبیون «محفل،طلاب بسیجیان و رهروان شهدا»
نم نم بارون ( رفیق نارفیق )
سه فاز بازار
عاشقان زنده...شهدا...اروند...
شعر و دل نوشته های اسارت
مشکلات جنسی
پایگاه اطلاع رسانی قاین نیوز
عشق تنها
بازی برنامه کلیپ ... برای موبایل جدیدترین عکسهای ایرانی و خارجی
امیرالمومنین علی علیه السلام
gitar4ever
آموزش و پرورش
پوست کلف
عمومی
هنر و فلسفه و ادبیات و ادیان ...
شهدای غریب
موتور سنگین ... HONDA - SUZUKI ... موتور سنگین
وفا دات کام
یادداشت های یه آسمونی
سهیــــــــــــــــلی منطقه آزادقشم
وبلاگ افسانه جومونگ
سرزمین من
به یاد مهدی (عج)
poueshdownload

بزرگترین لینک باکس آهنگهای رپ
world of news
به نام آنکه اشک راآفریدتاسرزمین وداع آتش نگیرد
فاصله
اتومبیل
salima
توشمانلو روستای نمونه ایران
مغزیات
سیب سرخ
من می‏خواهم مسلمان شوم.
ای ول .کام
عشق
موزیک ،نرم افزار، بازی، آهنگ رپ ، خدمات موبایل و..
سلام آقا
عکس جک اس ام اس نرم افزار داستان مطالب جالب و خواندنی و . . .
مشاوره در زمینه انتخاب متریال و بازرسی جوش
D E V I L
تخصصی فقه وحقوق
تنهای تنها
سفر طولانی آخرت

>>لوگوی دوستان<<










































>>فهرست موضوعی یادداشت ها<<

>>آرشیو شده ها<<

>>اشتراک در خبرنامه<<
 

>>طراح قالب<<